สัตว์ร้ายในตัวฉัน

posted on 05 Apr 2009 02:37 by nanakosos in ETC

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นที่หัวเตียง ผมลุกขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย เหลือบตามองนาฬิกาตั้งโต๊ะ "11:39" ผมกดปุ่มเพื่อดูชื่อที่ขึ้นตรงแอลซีดี "มารดา" แม่โทรมาทำไมเวลานี้ แม่รู้ว่าผมนอนดึก เพียงแต่วันนี้ผมเหนื่อยเลยอยากจะนอนแต่หัวค่ำ แม่เองต่างหากหล่ะที่ไม่เคยนอนดึกขนาดนี้

 

"สวัสดีครับ แม่มีธุระอะไรรึเปล่าครับ" เป็นคำเริ่มต้นที่ผมมักจะใช้ และ มักจะโดนว่าอยู่เสมอว่าดูห่างเหิน

"แม่ได้ยินว่าลูกจะไม่ไปงานทำบุญครบรอบวันตายของปู่" ถึงช่วงนี้ของปีแล้วสินะ เมื่อก่อนที่บ้านผมจะไปทำบุญวันครบรอบวันตายของปู่แทบทุกปีที่ลพบุรเพราะมันตรงกับช่วงปิดเทอม แต่หลังๆผมไม่ได้ไปอีกเลย

"พ่อโทรไปฟ้องเหรอครับ" พ่อไม่เคยขัดผม ถ้าเรื่องไหนที่พ่อจะขัดผม พ่อจะบอกแม่แทน แล้วแม่ก็จะจัดการ

"เปล่า แม่รู้เอง" จากพ่อ... เพราะพ่อเป็นคนชวนผมไป และผมก็ตอบว่าไม่ไป

"ครับ ผมไม่ไป" ผมตอบซ้ำกับแม่ เหมือนที่ตอบกับพ่อ น้ำเสียงเรียบ เย็นชา ห่างเหิน

"ลูกมีธุระเหรอ"

"เปล่าครับ ยังไม่มี" ผมมักจะพูดสุภาพเกินความจำเป็นเสมอขณะคุยโทรศัพท์

"แล้วทำไมถึงไม่ไป" แม่เป็นคนไม่ยอมใครง่ายๆ แลเหมือนผมจะได้ส่วนนั้นของแม่มาเต็มๆ

"ผมไม่ชอบงานศพ กับ งานครบรอบวันตาย มันทำให้ผม... เอาเป็นว่าไม่ชอบละกัน" มันทำให้ผมนึกถึง 'เธอ'

"แม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดีนะ ไปทำบุญ ทำไมลูกไม่ชอบทำบุญ" ผมไม่ได้ไม่ชอบทำบุญ แต่ผมทำเป็นบางเวลา และเวลาทำผมก็จะไม่ชอบบอกให้ใครรู้ มันไม่ใช่ความลับอะไรหรอก เพียงแต่ไม่รู้จะพูดขึ้นมาทำไม ที่บ้านคงคิดว่าผมไม่เคยทำบุญมาเป็น 5-6 ปีกระมัง เพราะหลังๆผมมักจะไปคนเดียว

"ผมไม่ชอบครับ" ผมหมายถึงงานศพ และ วันครบรอบวันตาย แต่แม่คงหมายถึงการทำบุญ

"มันเป็นเรื่องที่ดีนะ คนดีๆเค้าก็ทำกัน"

"หมายถึง ผมเป็นคนชั่วเหรอครับ" น้ำเสียงผมยังราบเรียบตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับมันเป็นเรื่องของคนอื่นไม่ใช่ของตัวเอง ดูห่างเหิน และ โดดเดี่ยว

"แม่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ อย่างน้อยลูกก็น่าจะไปไหว้ปู่ เหมือนที่เมื่อก่อนเคยทำไง ไปรำลึกถึง ไปแสดงความเสียใจ อะไรก็ได้"

"มันไม่มีประโยชน์หรอกครับ ไม่ว่าจะไปรำลึกถึง เสียใจ หรือ ร้องไห้แค่ไหน มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกครับ ไม่มีเลย"

ผมหมายความอย่างนั้นจริง ทุกๆคำที่พูดออกไป อะไรบางอย่างในหัวใจผมก็เติบโตขึ้น

'สัตว์ร้าย'

"นี่มันอะไรกัน หรือว่าเรื่องลูกน้าเค้า นี่ยังไม่ลืมอีกเหรอ" แม่จำได้ นั่นสินะจะมีสักกี่ครั้งในชีวิตเชียวที่ลูกสาวของเพื่อนตาย

'ลืม'
คำที่มักจะต่อท้ายชื่อของเธอประจำเมื่อออกจากปากของแม่

". . ." ผมเงียบไม่ตอบคำถาม แต่ความเงียบคงถือเป็นคำตอบ

"แล้วงานหมั้นพี่ยอดหล่ะ แม่ได้ยินลูกบอกพี่เค้าว่าลูกจะไม่ไป" ไม่ชอบขัดใจผมแต่เอาไปบอกแม่ อันนี้พี่ผมคงจะได้รับมาจากพ่อ

"มันไม่ใช่งานแต่ง และผมไม่ได้เป็นคนหมั้นซักหน่อย ไม่เห็นเป็นไรเลย" จริงๆอยากบอกว่าผมไม่ชอบพี่สะใภ้ แต่แม้กระทั่งคนอย่างผมก็มีความเกรงใจ จึงไม่ได้พูดออกมา

"นี่เป็นงานสำคัญของพี่เค้านะ พี่เค้าก็อยากให้ลูกไป" แม่เริ่มพูดอ่อนลง เมื่อไม้แข็งไม่ได้ผล

"งานรับปริญญาผมพี่ยอดไม่ไป ผมยังไม่เห็นว่าอะไรเลย มันก็แค่งานงานนึง ไม่มีงานไหนสำคัญจริงๆหรอก"

"นั่นพี่เค้ามีธุระสำคัญ" ทำไมผมรู้สึกว่าทุกสิ่งที่ผมทำมันไม่เคยสำคัญกับใครเลย

"ผมก็มีธุระ" ผมตอบทั้งๆที่ไม่รู้ว่ามีรึเปล่า

"ธุระอะไร กับเพื่อนเหรอ ยกเลิกได้มั้ยนี่งานหมั้นพี่ชายนะ"

"แม่เอาอะไรมาเป็นเกณฑ์ว่าธุระผม สำคัญน้อยกว่างานหมั้น สิ่งๆนึงจะสำคัญหรือไม่มันขึ้นอยู่กับคนๆนั้นตั้งค่ามันไว้แค่ไหน ไม่ใช่ที่คนอื่นคิดว่ามันสำคัญแค่ไหน" ผมไม่ได้หมายถึงแค่งานหมั้น แต่ผมหมายถึง 'เธอ' ด้วย

 แม่ไม่ได้ตอบผมไม่รู้ว่าแม่ไม่อยากตอบแล้ว หรือตอบไม่ได้ สำหรับผม ความเงียบก็เป็นคำตอบเช่นกัน

"มนุษย์เราสร้างพิธีกรรมพวกนี้ขึ้นมาเพื่อบอกว่าเราเป็นมนุษย์ มนุษย์เป็นสัตว์สังคม แต่คนคงลืมไปว่าเราหน่ะเป็นมนุษย์อยู่แล้ว ผมไม่ต้องการพิธีกรรมหรือใครมาบอกว่าผมต้องทำยังไงถึงเป็นมนุษย์" 

แม่ไม่พูดอะไร เพียงแต่ก่อนวางสายไปก็ย้ำอีกที่ว่า งานปู่ไม่ไปก็ได้ ไม่เป็นไร แต่งานหมั้นหน่ะ ลองคิดดูอีกที ยังมีเวลา

ผมบอกแม่ว่า ผมรู้โดยที่ไม่ต้องให้ใครมาบอกว่าผมยังเป็นมนุษย์ แต่แท้จริงแล้วโดยปราศจากหัวใจ ผมยังไม่รู้เลยว่าผมยังเป็นมนุษย์อยู่รึเปล่า

 

 มนุษย์นั้นประกอบไปด้วย ร่างกาย ปัญญา และจิตใจ ถ้าขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป สิ่งนั้นก็ไม่ใช่มนุษย์
โดยปราศจากร่างกาย เราเป็น 'วิญญาน'
โดยปราศจากปัญญา เราเป็น 'สัตว์เดรัจฉาน'
โดยปราศจากจิตใจ เราเป็น 'หุ่นยนต์'

แล้วหัวใจหล่ะ หรือมันเป็นส่วนต่อเติมของการเป็นมนุษย์ แล้วถ้าขาดมันไปเราจะกลายเป็นอะไร

'สัตว์ร้าย' ที่กำลังเติบโตขึ้นในตัวผม มันเริ่มกัดกินหัวใจผมเป็นอาหารไปทีละน้อย เดี๋ยวนี้ผมแทบจะไม่สนใจแล้วว่าใครจะคิดยังไงกับผม จริงๆแล้วผมเริ่มที่จะไม่สนใจอะไรเลย แม้กระทั่งตัวของตัวเอง

ผมยกมือวางตรงหน้าอก มันยังเต้นเป็นจังหวะ เพียงแต่ผมไม่รู้อีกแล้วว่าที่อยู่ข้างในนั้นคือ

'หัวใจ' หรือ 'สัตว์ร้าย'

--------------------------------------------------------------------------

" Maybe There is a Beast... Maybe There's Only Us"  --- William Golding, "Lord of the Flies"

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณครับ ดีจังเลยครับ ส่วนใครที่สนใจเกี่ยวกับ มูลนิธิต่างๆ แหล่งทำบุญ ทำบุญวันเกิด ผมขอแนะนำ เว็บไซต์ที่ทำเพื่อการกุศล แวะหาข้อมูลได้ครับ ที่ http://www.thaimerits.com/ แล้วแวะไปทำบุญกันด้วยนะครับ

#10 By ทัวร์ on 2009-10-09 13:25

เป็นเหมือนกันเลยอ่ะ รู้ว่าที่ทำอ่ะมันเลวร้ายไม่อยากเป็นแต่ไม่อยากเต้นตามใคร ไม่อยากเต้นตามอะไรทั้งนั้น อยากอยู่นิ่ง ๆ กับตัวเอง ซึ่งก้อไม่แน่ใจซะทีเดียวว่าตอนนี้ยังเป็นตัวของตัวเองรึเปล่า เฮ้อ พูดยากแต่ว่าเข้าใจนายเลยทีเดียว ต้องมีคนเคยผ่านน่ะจะได้รู้ ไม่อยากเลวแต่ก้อทำไม่รู้ทำไม

#9 By western (118.174.32.37) on 2009-08-16 22:51

เชคแล้วเอามาชิมมั่งนะ




เอาไปเชคที่งานพี่ก่ดายนิ


อิอิ








ครอบครัวน่ะ สัม มะ คัน มาก น๊า

^___________________^

สาด ๆๆ ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ

#8 By i'm drizzle =] on 2009-04-09 23:41

ทำได้เลยค่ะ cry

สาดต่อๆ ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ
ฉันก้อเคยเอาเรื่องเลวร้ายมาเป็นเกณฑ์ในการตัดสินใจบางอย่างในชีวิต
และการเก็บเรื่องเลวร้ายนั้นเองที่ทำให้เลือกเดินไปผิดทาง
เหตผลที่เรามีให้กับตัวเองในเวลานั้น จนเวลานี้เราก้อยังร้และเข้าใจความรู้สึกในตอนนั้น ว่าถึงแม้จะย้อนกลับไปอีก เราก้อคงยืนยันที่จะรู้สึกเหมือนเดิมและเลือกเดินทางเส้นเดิม
วันหนึ่งคุณก้อจะเข้าใจเหมือนกัน ว่าการยึดติดกะสิ่งที่ผ่านพ้นมันไม่ช่วยอะไรเลย
..
เพราะพอจะเข้าใจ จึงจะไม่ขอให้เปลี่ยนใจใดๆ
รอให้ถึงเวลาที่พร้อม ความเข้าใจจะนำทางไปสู่สิ่งที่เหมาะสมได้เอง
...สาดซะขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ ดอกมะลิ

#6 By SoYen on 2009-04-08 23:51

อืม.. สักวันคุณคงสบายดี

บางเรื่องละวางได้ก็ควรละวาง แต่ก็คาดว่าคงต้องใช้เวลา

สาดน้ำสงกรานต์ดีกว่า 3 ปีที่เขียนบล็อกไม่ค่อยจะได้สาดน้ำในนี้เท่าไหร่เลย

สงสันต์วันสงกรานต์ก็แล้วกันค่ะ big smile

ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ ขันน้ำ
เรื่องมากวะมึง

ไปสักงานเหอะ แม่มึงจะได้ไม่บ่น มึงก็ว่างๆนิหน่า

แม่ไม่เข้าใจมึง มึงก็เข้าใจแม่นิดหนึ่งละกัน เพื่อจะเข้าใจมากขึ้น

#4 By NusseRzx on 2009-04-07 01:34

แหะๆ ไมมันแลดูหดหู่ สดชื่นหน่อยสิคะ
ความรู้สึกว่ามี หรือ ไม่มี เป็นเพียงความรู้สึกน่า
เพราะงั้นเราก็รู้สึกว่ามี แล้วก็มัความสุขซะ
sad smile
ไปงานพี่เค้าเถอะค่ะsurprised smile

#3 By cry no tears (118.172.125.144) on 2009-04-06 19:30

ไปทั้งสองงานดีกว่านะค่ะ

#2 By มิ้มมิ้มมีม on 2009-04-06 17:12

ถึงเป็น
สัตว์ร้าย

ก้อ

เชื่องได้นะ

งานมั่นอะไปเหอะ
การได้ใช้เวลากับครอบครัว
มันดีออกไม่ใช่หรอ
ไม่ต้องคิดอะไร





big smile

#1 By บลูแคท (125.25.43.158) on 2009-04-06 02:06