นานาโกะเอสโอเอส l ศูนย์รวมปัญหาของคนอัพบลอคช้าและบ้าบอ

แรงบันดาลใจของเรื่องนี้มาจากหนังเรื่อง "รถไฟฟ้ามาหานะเธอ" นะครับ วันนี้โดดเรียนไปดูมา สารภาพตามตรงว่าชอบ "คริส หอวัง" เพราะฉะนั้นเลยเหมือนไม่ค่อยจะตัดสินได้อย่างเป็นธรรมเท่าไหร่

ดูจบรอบแรกก็ว่าจะพอแล้ว แต่ผมกลับรู็สึกชอบหนังเรื่องนี้ขึ้นมา น่าแปลกที่ผมไม่สามารถอธิบายเป็นคำูพูดได้ ทั้งๆที่ปกติผมจะทำได้ดีเสียด้วยซ้ำไปสำหรับการวิเคราห์หนัง

"ผมชอบหนังเรื่องนี้แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร"

จะบทพูด หรือภาพ จะตัวละคร หรือ แนวไอเดีย ก็ไม่ใช่ บางครั้งผมยังรู้สึกติ และ บางฉากผมก็ไม่เข้าใจประเด็นที่จะสื่อเสียด้วยซ้ำ

ผมเลยตัดสินใจ ซื้อตั๋วเข้าไปดูอีกรอบ ทั้งๆที่ดูซ้ำน่าจะเบื่อ แต่ผมกลับรู้สึกคล้ายกับจับอะไรได้แล้ว ผมเลยตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน นั่นก็คือ "ซื้อตั๋วรอบ3 เพื่อเข้าไปดูโรงเดิม" จนพนักงานขายตั๋วออกจะงงๆว่า หน้าม้ารึเปล่าวะ

ในที่สุดผมก็รู้แล้วว่า ผมชอบหนังเรื่องนี้เพราะอะไร

(ใครที่เดาว่าเพราะ "คริส หอวัง" นั้นผิดนะครับ เพราะกับเรื่อง อีติ๋มตายแน่ผมยังไม่รู้สึกชอบมากขนาดนี้)

ที่ผมชอบเพราะความรักมันไม่หวือหวาครับ มีแต่ฉากกุ๊กกิ๊ก ไม่มีฉากเลิฟซีน และยังแสดงอารมณืออกมาได้ดีทีเดียว

อาจเป็นเพราะผมโหยหาความรักแบบไม่หวือหวา ที่ดำเนินไปอย่างเชื่องช้ากระมัง (แต่ในเรื่องถือว่าไม่ช้านะครับ เพราะเรื่องทั้งหมดเริ่มที่วาเลนไทน์และจบลงที่สงกรานต์ เพียงแต่มันกระโดดวันเลยเห็นมีวันที่สำคัญๆอยู่ 6-7 วันเท่านั้นเองที่ทั้งสองคนได้เจอกัน)

พอคุยกับเพื่อนก็ได้ตัวอย่างที่ "ทุเรศ" แต่ยอมรับว่า "ตรงประเด็น" และ "เข้าใจง่าย" มากๆ

มันบอกว่า  "มันก็เหมือนกับเวลาที่มึงดูหนังโป๊มาเยอะๆไง หลังๆมึงก็จะไม่มีอารมณ์กับหนังโป๊ แต่กลับชอบนางแบบนุ่งน้อยห่มน้อยแทน อย่างนี้ในวงการเขาเรียกว่า 'สูงสุดคืนสู่สามัญ' "

มันเป็นแรงบันดาลใจที่ประหลาดๆหน่อย แต่มันก็ทำให้ผม แต่งนิทานได้เรื่องหนึ่ง

(อันนี้แบบสรุปใจความสำคัญของเรื่องนะครับ)

 ----------------------------------------------------------------

"ชายที่ตกปลาเพื่อตามหาหัวใจ"

 ชายหนุ่มคนหนึ่งคนหนึ่งนั่งตกปลาอยู่ในบึงที่กว้างใหญ่ วันหนึ่งเขาตกปลาได้ตัวใหญ่มาก เขาดีใจและนำมันกลับบ้านเพื่อไปเลี้ยง เนื่องจากเป็นปลาตัวแรกที่ตกได้เค้าจึงไม่ค่อยจะรู้วิธีเลี้ยงดูมันสักเท่าไหร่ จึงเลี้ยงแบบปล่อยปละละเลย

ผ่านไปไม่นาน ปลาของเขากลับตายลง เขาเสียใจมาก และโทษตัวเองกับการตายของปลาอยู่นานนม จนกระทั่งเพื่อนๆบอกต่อเขาว่า ถ้าปลาไม่มีแล้ว ก็ไปตกใหม่สิ

ชายหนุ่มไปนั่งตกปลาที่เดิมเป็นเวลานาน ก็ได้แต่ปลาตัวเล็ก ซึ่งเขาก็ไม่พอใจและปล่อยพวกมันกลับคืนไปตลอดเวลา สายตาก็ได้แต่มองคนอื่นที่มีปลาเป็นของตัวเองอย่างอิจฉา

ชายชราคนหนึ่งเดินผ่านมาพร้อมกับถือปลาตัวใหญ่ ชายหนุ่มคนนั้นจึงถามว่า ไปได้ปลามาจากที่ไหน เขาก็ตอบว่าได้มาจากบึงนี้แหละ ชายหนุ่มได้แต่โกรธในความไม่ยุติธรรมของโลกนี้ ที่คนอื่นได้ปลาตัวใหญ่ แต่เขากลับได้แต่ปลาตัวเล็ก

ชายชราบอกว่าชายหนุ่มนั้น โชคดีมากแล้ว

ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าตนเองโชคดีตรงไหน

ชายชราตอบว่า ในชีวิตเขายังไม่เคยตกได้ปลาตัวใหญ่ขนาดนั้นเลย ตอนเขาตกปลาตัวนี้ได้ครั้งแรก มันตัวเล็กกว่านี้มากนัก เป็นเขาต่างหากที่ใส่ใจและดูแลมันจนมีขนาดใหญ่ขนาดนี้

ชายชราอิจฉาชายหนุ่มที่เคยได้ปลาตัวใหญ่ เพราะชั่วชีวิตของคนบางคนยังไม่เคยมีโอกาสตกได้ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้เลยสักครั้ง แต่เจ้ากลับใช้มันเป็นเกณฑ์ในการตัดสินว่าปลาตัวอื่นว่า ตัวเล็กเกินไป

แต่ข้าขอบอกไว้เลยว่า ไม่ว่าปลาตัวไหนก็เล็กเกินไปสำหรับเจ้า เพราะสิ่งที่เจ้าต้องการนั้นไม่ใช่ ปล าตัวใหญ่หรอกแต่เป็น "ปลาตัวเดิม" ต่างหาก แต่เจ้าจะไม่มีวันเจอปลาตัวเดิมในบ่อนี้ เพราะมันตายจากเจ้าไปแล้ว สิ่งสำคัญคือการเลี้ยงปลาตัวเล็กให้ตัวใหญ่ขึ้นด้วยความใส่ใจและเวลาต่างหาก

อย่าให้ปลาตายหนึ่งตัว ทำให้เจ้าพลาดปลาหลายๆตัวที่อยู่ในบึงนี้ 

--------------------------------------------------------------------------------

ใครเข้าใจปรัญญาที่แฝงอยู่ในนิทานเรื่องนี้ ผมจะให้รางวัลนะ ตอบก่อนมีสิทธิ์ จะให้คำตอบที่ผมเห็นว่าเข้าใจได้ลึกซึ้งที่สุดนะครับ

โดยอย่าลืมตอบว่า

1. ปลาคืออะไร

2. การตกปลาคืออะไร

3. ชายหนุ่มเป็นใคร

4. คำพูดของชายชราหมายความว่าอย่างไรครับ

ให้ร่วมสนุกกันบ้าง เดี๋ยวจะเบื่อเสียก่อน